ای باد بی​آرام ما با گل بگو پیغام ما

کای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا

ای فصل با باران ما بر ریز بر یاران ما

چون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما

ای از تو آبستن چمن وی از تو خندان باغها

ای باد های خوش نفس عشاق را فریاد رس

ای پاکتر از جان و جا آخر کجا بودی کجا !

چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل		بباید چاره‌ای کردن کنون آن ناشکیبا را
مرا سودای بت‌رویان نبودی پیش ازین در سر		ولیکن تا تو را دیدم گزیدم راه سودا را

سبحانک یا مغیث ، تعالیت یا غیاث  ، اجرنا من النار یا مجیر

 ای پناه دهنده ما را پناه ده از  ...

                                      هر چه غیر تو