خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
       راحت جان طلب ام وز پی جانان بروم
         گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب 
        من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

...

گر ازین منزل ویران به سوی خانه روم
دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم

آن که در ستر حضرت اعلی نشسته است ، زیر سایه قادر مطلق ساکن خواهد بود.

درباره خداوند می گویم  که او ملجاء و قلعه من است.

و خدای من که بر او توکل دارم.

...

او تو را از دام صیاد خواهد رهانید؛

از خوفی در شب نخواهی ترسید؛

 زیرا گفتی تو ای خداوند ملجاء من هستی و حضرت اعلی را ماوای خویش گردانده ای؛

هیچ بدی بر تو واقع نخواهد شد و بلایی نزد خیمه تو نخواهد رسید؛

زیرا که فرشتگان خود را درباره تو امر خواهد فرمود تا در تمامی راه هایت تو را حفظ نمایند.

تو را بر دست خود بر خواهند داشت مبادا پای خود را به سنگ بزنی.

برگرفته از مزمور نود و یکم از مزامیر حضرت داوود

حمد و سپاس خدایی را سزاست که تیر حتمی قضایش را هیچ سپری نمی‌شکند و لطف و محبت و هدایتش را هیچ مانعی باز نمی‌دارد و هیچ آفریده‌ای به پای شباهت مخلوقات او نمی‌رسد.
...جهل و نادانی من و عصیان و گستاخی من، تو را باز نداشت از اینکه راهنمایی‌ام کنی به سوی صراط قربتت و موفقم گردانی به آنچه رضا و خشنودی توست.
پس
هرگاه که تو را خواندم، پاسخم گفتی؛
هرچه از تو خواستم، عنایتم فرمودی؛
هرگاه اطاعتت کردم، قدردانی و تشکر کردی؛
و هر زمان که شکرت را بر جا آوردم، بر نعمتهایم افزودی؛
و اینها همه چیست؟
جز نعمت تمام و کمال و احسان بی‌پایان تو!؟...

اگر به فرض که هیچ دلیلی بر حقانیت و صلاحیت امام حسین(ع) نباشد، بعد آدم یک بار دعای عرفه بخواند، می‌شود به «حسین» ایمان نیاورد؟ نشناسدش؟ عاشقش نشود؟ دیوانه‌اش نشود؟ آیا چنین چیزی امکان دارد؟

                                                                               دکتر علی شریعتی

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بیراه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باشد

که روز و روزگار خوش است

 همه چیز رو به راه و بر وفق مراد است و خوب

تنها دل ما دل نیست.