ببین چگونه قناری ز شوق می لرزد

 نترس از شب یلدا بهار آمدنی است.

من سکوت خویش را گم کرده ام
لاجرم در این هیاهو گم شدم
من که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم
ای سکوت ای مادر فریاد ها
ساز جانم از تو پر آوازه بود
 تا در آغوش تو راهی داشتم
چون شراب کهنه شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شکفت
تو مرا بردی به شهر یاد ها
 من ندیدم خوشتر از جادوی تو
ای سکوت ای مادر فریاد ها
گم شدم در این هیاهو گم شدم
تو کجایی تا بگیری داد من
گر سکوت خویش را می داشتم
زندگی پر بود از فریاد من
 

السلام علیک ایها الامام الرئوف 

 السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

گاهی ما کویریم و خدا باران،

 خدا بر ما می بارد، یک ریز و بی امان، اما کویر خشک است.

 اما کویر، سخت؛ اما کویر، سفت؛

 بارش خدا بر آن فرو نمی رود. انبوه می شود و راه می افتد و سیل به پا می کند؛ پر هیاهو و پر غوغا.

 و همه می فهمند که خدا بر ما باریده است؛

 زیرا عاشق می شویم و نام آن سیل به راه افتاده، عشق است...

گاهی ما باغیم و خدا برف،

خدا بر ما می بارد؛ آرام و بی صدا، خاک باغ، نرم است و پذیرا. خدا بر آن می نشیند و ذره ذره در آن نفوذ می کند؛

بی هیچ غوغایی و بی هیچ هیاهو. و کم کم در آن پایین در عمق پنهان روح، سفره های روشن آب پهن می شود.

اما ما خاموشیم و دیگر کسی نمی داند که خدا بر ما باریده است،

هر چند که باز عاشقیم و نام آن سفره های روشن آب نیز عشق است.