یا مقلِّب القُلوبِ و الأبصار

یا مدبِّرَ اللَّیل و النَّهار

یا محوِّل الحَولِ و الأحوال

حوِّل حالنا الی أحسن الحال

خدایا

 به من چگونه زیستنی عطا کن

 که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است

حسرت نخورم

و مردنی که بر بیهودگیش سوگوار نباشم...

حرف را باید زد!

درد را باید گفت!

سخن از مهر من و جور تو نیست.

سخن از

متلاشی شدن دوستی است،

و عبث بودن پندار سرورآور مهر

آشنایی با شور؟

و جدایی با درد؟

و نشستن در بهت فراموشی

یا غرق غرور؟!!

سینه ام آینه ای است،

با غباری از غم،

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار.

 باز هم سهراب و باز هم مسافر

دلم گرفته

دلم عجیب گرفته است.

و هیچ چیز

نه این دقایق خوشبو ، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش

نه این صداقت حرفی ، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست 

نه

هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف  نمی رهاند

و فکر می کنم

که این ترنم موزون حزن تا به ابد

شنیده خواهد شد.

....

اما نه

با خود می گویم : خدا سهمی از وجود من است ؛

                  خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

                                      و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست